Zaloguj mnie

Bleed It Out był drugim singlem z albumu Minutes to Midnight i swoją premierę miał 20 sierpnia 2007 roku, choć teledysk można było zobaczyć na antenach niemieckiej i azjatyckiej MTV oraz na kanadyjskiej stronie MuchAxs (część MuchMusic, aczkolwiek obecnie funkcjonująca już pod inną nazwą) już 30 lipca.

MC i wokalista zespołu, Mike Shinoda, pisał tekst Bleed It Out według własnych zeznań (w książeczce załączonej do albumu) blisko 100 razy (stąd też fragment tekstu: „Here we go for the hundredth time”), ponieważ zespół nigdy nie był zadowolony z końcowego efektu. Pewnego razu już po 30 sekundach wsłuchiwania się w tekst powiedziano mu, że musi się za to zabrać raz jeszcze. Mimo to Mike wspomina:

Nie wydaje mi się, że ktokolwiek poza nami byłby w stanie nagrać taki kawałek. To swoisty 'fucking bizarre death-party-rap-hoedown'!
Mike Shinoda

Obok instrumentalnego intro pt. Wake jest to najkrótszy utwór na płycie. Jest to też jeden z wyłącznie dwóch utworów na albumie (obok Hands Held High), w których Mike rapuje, oraz jedna z trzech piosenek na Minutes to Midnight zawierających wulgaryzmy – w tym wypadku „fucking” oraz „noose” (w znaczeniu liny, za pomocą której ludzie się wieszają). W wersji ocenzurowanej albumu tylko pierwsze z nich usunięto, jakkolwiek m.in. stacje MTV oraz VH1 puszczały wersje, w których oba słowa były ocenzurowane.

Pod względem struktury Bleed It Out przypomina utwór Faint z albumu Meteora. Oba są stosunkowo krótkie, zawierają rapowane zwrotki i śpiewane refreny oraz bridge, a ponadto – pod względem tekstu – oba traktują o frustracji. Podług książeczki załączonej do Minutes to Midnight zespołowi chodziło przede wszystkim o „cieszenie się z samego faktu nagrywania płyty”.

Główny riff powtarzany przez większą część utworu był efektem zagrania przez gitarzystę zespołu, Brada Delsona, niepoprawnie jednej nuty, co wyjaśnia roboczy tytuł piosenki - „Accident” (pol. Wypadek).

Swoją premierę na żywo miał podczas koncertu w Webster Hall w Nowym Jorku 11 mają 2007. Był grany m.in. w ramach koncertów „Live Earth”, 7 lipca 2007 w Tokio, a także w popularnym amerykańskim show „Saturday Night Live”, 12 mają 2007. Koncertowe wykonania utworu bywają nieco dłuższe od wersji albumowej Bleed It Out, ponieważ bridge bywa rozszerzany o solo perkusyjne w wykonaniu Roba Bourdona. Na DVD „Road to Revolution” w czasie utworu odbywa się także „konkurs śpiewacki” pomiędzy Chesterem i Mikem, pominięty na wersji CD. Odmiennie wykonany został także na gali MTV Video Music Awards w 2007 roku, gdy intro do Bleed It Out na scenie wykonał Timbaland. Nierzadko utwór grany jest jaki ostatni podczas występów zespołu.

Na listach przebojów Bleed It Out zadebiutował już przed swoją premierą. W najlepszym okresie zdobył pozycje 52. i 54. odpowiednio na listach: Billboard Hot 100 i Billboard Pop 100. Mimo iż po raz pierwszy od 2002 roku (od Pts.Of.Athrty) jako singiel zespołu nie zdobył czołowej lokaty na liście Modern Rock Tracks, przez 10 tygodni z rzędu utrzymywał się na tej liście na miejscu drugim, zaraz za utworem The Pretender Foo Fighters. Zdobył ponadto pozycję 3. na liście Mainstream Rock Tracks. W Wielkiej Brytanii zadebiutował (co było jednocześnie najlepszym jego wynikiem) na 29 miejscu. Do najlepszej trzydziestki załapał się także m.in. w: Polsce, Australii, Kanadzie i Izraelu, a także na liście United World Chart (29 miejsce tamże). Mimo ogólnie słabszych rezultatów od pierwszego singla z płyty, tj. What I've Done, w Nowej Zelandii udało mu się jednak uplasować wyżej od ww., bowiem na 7. pozycji. W rankingu „100 najlepszych utworów z 2007 roku” magazynu Rolling Stone znalazł się na pozycji 44, a w podobnym rankingu stacji MTV Asia na pozycji 83.